Het is een tijdje geleden dat ik iets geschreven heb over mijn teergeliefde...enkel.
Er zijn nu ruim 3 maand voorbij sinds “het noodlot” toesloeg.
Ik weet er zijn ergere dingen op deze wereld, maar voor mij kwam dit toch wel heel erg ongelegen.
Maar ja, het heeft geen zin om daar verder over te jammeren, wat gebeurt is is gebeurt, toch…?
Wist je dat de archillespees een dikte heeft van meer dan 2 cm?
Ik vraag mij nog altijd af hoe zo’n dikke pees zomaar kan doorschieten.
Het is een feit dat ik sedert begin november een lange (revalidatie) weg heb afgelegd, maar toch had ik het niet verwacht dat het genezingsproces zolang ging duren…
Ik word dagelijks meerdere keren geconfronteerd met pijn aan mijn enkel, zeker bij het werken, het is soms echt een lijdensweg …
Ik heb eens zitten rekenen… niet verschieten hé!
In een 12 uren werkshift moet ik ongeveer 140 keer uit mijn auto stappen, 140 keer terug instappen.
Tussenin moet telkens een afstand te voet afleggen naar de controle punten op soms zeer oneffen grondoppervlakten.
Ik moet samen 2 uur en 10 minuten binnenrondes wandelen…
En niet te vergeten, ik rij ongeveer 240 kilometer…
Door de soms korte afstanden tussen het ene- en het andere bedrijf moet ik zeer regelmatig op de koppeling duwen met mijn teergeliefde … voet/enkel.
Kun je mij begrijpen dat ik nog niet aan sport moet denken…?