Mijn 1e marathon, een anekdote.

(1989) Aankomst Marathon Kortrijk-Brugge.

Hardlopen is mijn passie.
Het heeft mijn conditie een enorme boost maar brengt mij ook mentaal veel rust
Lopen is voor mij de ultieme vorm van vrijheid, het is soms doorbijten en een beetje “pijn” lijden maar het is vooral volop genieten. 

Momenteel loop ik 2 keer per week 10 kilometer in een uur.
Ik ben enorm tevreden dat ik dat op 61 jarige leeftijd nog presteer.
Ik las onlangs het volgende op internet:
“Een tempo van 10 kilometer per uur (6 minuten per kilometer) ligt ruim boven het gemiddelde voor jouw leeftijdscategorie.
Voor zestigplussers die überhaupt nog hardlopen, ligt het gemiddelde tempo vaak tussen de 6:45 en 7:30 minuten per kilometer.
U loopt velen van hen dus vlot voorbij”….

Aan de start van mijn “hardloop carrière” hangt trouwens een leuke anekdote vast.
Door toedoen van een collega ben ik in 1989, ik was toen 24 jaar heel incidenteel gestart met lopen..
Hij motiveerde mij om te trainen voor Dwars door Brugge een loopwedstrijd van ongeveer 15 kilometer.
Ik liep deze wedstrijd in 1h15, mijn ervaren collega was vanzelfsprekend veel eerder aan de finishlijn.
Hij oefende intensief om een marathon lopen die begin juli, twee maanden later dat jaar zou plaatvinden.
Ik bleef na Dwars door Brugge een tweetal keer per week lopen.
De avond voor de marathon (Guldensporenmarathon Kortrijk-Brugge) besloot ik in een naïeve bui om ook deel te nemen, zonder enige specifieke training.
Toen mijn collega mij vlak voor de start verbaast zag staan verklaarde hij me gek: “zonder training 42 kilometer lopen, gie zie zot” …
Met louter de intensie om de finishlijn te halen, tijd speelde immers geen rol, lukte het mij om van Kortrijk naar Brugge te lopen in 4 uur en 20 minuten.
Maar … het leuke was: op een paar honderd meter van de aankomst in de binnenstad van Brugge haalde ik mijn collega in, die al een jaar intensief aan het trainen was.
Je had zijn gezicht moeten zien!
Mooi verhaal toch?

Later heb ik nog vier marathons gelopen (nog 3 keer Kortrijk-Brugge en 1 keer de Marathon van Rotterdam) met een besttijd van 3 uur en 19 minuten.

Hart open, grenzen vast: is gelukkig zijn is een keuze?

Een nieuwe, waardevolle mijlpaal is bereikt in mijn leven!
Vier maanden na mijn pensionering heb ik helemaal mijn persoonlijk evenwicht gevonden, mijn leven is in balans.

Er is een enorme rust over me heen gekomen.
Pas nu besef ik hoe tijdrovend, intensief en stressvol mijn job was.
Ik ga nu wel af en toe werken als flexi-jobber om ook financieel (deels) de balans te behouden, maar dat doe ik met een heel andere mindset dan vroeger.
Om het flexi-jobben wat te spreiden heb ik mijn Europa/Afrika-reis met mijn campertje uitgesteld tot maart ’27.
De reis heb ik ingekort van vijf- naar drie maanden en beperkt tot Marokko, Portugal en een deel Spanje.

Nu ik met pensioen ben, geniet ik bewuster van alles om me heen, zoals mijn kinderen en kleinkinderen, de natuur, de “kleine dingen”, ik ben meer “down to earth”.
Ik ben heel selectief geworden met tijd en energie.
Nu omring ik me alleen nog met mensen waar ik me goed bij voel en neem afstand van negatieve dingen/mensen.

“Geluk groeit wanneer je het deelt” zegt een quote.
Ergens hoop ik ooit op de “verrijking” van mijn leven met een partner die mij neemt zoals ik ben en NIET voor wat ik heb …
Maar ik ben bang dat ik dan de onafhankelijkheid en harmonie zal verliezen die ik nu heb opgebouwd.
Bovendien denk ik dat ik na mijn vorige “toxische relatie” het moeilijk zal vinden om iemand te kunnen vertrouwen.

Maar er is geen haast, ik koester de balans en rust die ik heb gevonden.
Mijn hart staat open, maar mijn grenzen staan steviger dan ooit.
Ik ben gelukkig met hoe mijn leven nu is samen met Bella mijn avonturenkat.
Alles wat nog komt is een bonus!

Romeo and Juliet.

Het tijdloze liedje Romeo and Juliet van Dire Straits verwijst niet alleen naar de bekende tragedie van William Shakespeare maar ook naar het pijnlijke bittere einde van een liefdesrelatie van de zanger Mark Knopfler met de zangeres Holly Beth Vincent begin jaren 80.

Net zoals Mark Knopfler het tijdloze verhaal van Shakespeare verweefde met de pijn van zijn eigen verbroken relatie in het nummer 'Romeo and Juliet', zo voelt dit lied ook voor mij.

Het is een confronterende herinnering aan de illusie van de liefde en de rauwe werkelijkheid van een plotse breuk, waarin je nietsvermoedend wordt ingeruild voor iets/iemand nieuw.
Het gebruikt worden in plaats van geliefd te worden, een opstapje in iemands leven in plaats van een eindbestemming.
Mijn eigen Romeo en Juliet verhaal waarna er nadien niets meer van overbleef.
De herinnering is verbannen, uitgewist alsof de ruim 2 jaar nooit hebben bestaan.

Mark Knopfler zette zijn frustratie om in een muzikaal meesterwerk.
Mij heeft het geleerd om mijn eigenwaarde nooit meer van een ander af te laten hangen.

Come up on different streets
They both were streets of shame
Both dirty, both mean
Yes, and the dream was just the same
And I dreamed your dream for you
And now your dream is real
How can you look at me
As I was just another one of your deals
Well you can fall for chains of silver
You can fall for chains of gold
You can fall for pretty strangers
And the promises they hold
You promised me everything
You promised me thick and thin, yeah.
Now you just say:
 "Oh Romeo, yeah you know i used to have a scene with him" ... 

De multiculturele samenleving, een uitdaging.

Onlangs was er op mijn werk een bevraging bij alle leidinggevenden over “diversiteit op het werk”.

Ik kreeg een “lastige vraag” over hoe ik om ga met nieuwe mensen met een migratieachtergrond.

Jaarlijks hebben wij in Brugge een 25- tal nieuwe mensen.
Als ik vooraf van de personeelsdienst een “vreemd klinkende naam” doorkrijg dan gaan mijn “voelsprieten” op de hoogste stand staan.
De realiteit is dat bij nieuwe teamleden met een migratieachtergrond het 9 keer op de 10 fout loopt.
Het is niet dat er van mijn kant geen moeite wordt gedaan, integendeel, ik doe er telkens alles aan om de persoon zo goed als mogelijk te begeleiden.
Helaas is er in veel gevallen een gebrek motivatie, een probleem met het omgaan met de hiërarchie een negatieve werkattitude.
Heel jammer want dit is in de eerst plaats super frustrerend voor mij maar natuurlijk ook voor de andere teamleden, zij moeten tenslotte samenwerken met die mensen.

We mogen onze koppen niet in het zand steken er is weldegelijk een probleem in onze maatschappij.
Ik weet dat het een zeer gevoelig onderwerp is want voor je het weet word je als een racist bestempeld.
Het omgaan met cultuurverschillen vereist een wederzijds begrip en respect.
Maar er moet ook moeite gedaan worden om zich aan te passen aan de normen en waarden van ons land en daar loopt het in veel gevallen mis.
Eerlijk gezegd merk ik dit dagelijks op straat en dat maakt me wat ongerust naar de toekomst toe, niet voor mezelf maar voor het nageslacht.
Naar welke wereld evolueren we, want op termijn komt dit echt niet goed als er niet dringend werk gemaakt wordt van degelijke, strenge inburgertrajecten.
Het wordt echt tijd dat de politiek de realiteit onder ogen ziet en kiest voor een beleid dat integratie niet langer zo goed als vrijblijvend laat.

“Let’s get away from it all”.

Nog 3 maand en het is eindelijk zo ver, mijn pensioen!
Nu nog even volhouden en “later” kan beginnen.

“Later” … het begin van iets nieuw.
Starten met een lege rugzak en deze geleidelijk vullen met mooie herinneringen.

Zo goed als alles is ondertussen geregeld voor mijn pensioenfeestje samen met mijn familie, ik kijk er naar uit!
Ook ben ik volop bezig met de voorbereiding van mijn “pensioenreis”, half september vertrek ik voor een kleine 6 maand naar het zuiden.
Marokko zou een van de hoogtepunten moeten worden, ik zal er ongeveer 2 maanden verblijven.
Ik hoop met Fluffy tot aan de Westelijke Sahara te kunnen rijden.
Een avontuur om naar uit te kijken!

Ergens vind ik het jammer dat ik deze reis niet kan delen met iemand.
Ik denk dat ik een (relatie)trauma heb opgelopen na de relatie met V.
Door de leugens en bedrog is mijn vermogen om iemand te vertrouwen zo goed als weggeveegd.

Ze kreeg het nog voor elkaar om tot anderhalf jaar na de breuk mij te manipuleren met berichten en foto’s over hoe goed ze het momenteel heeft met haar “lover”.
Narcisme ten top …
Ondertussen heb ik haar geblokkeerd op alle fronten.
Het is nu aan mij om die “rugzak” volledig leeg te maken.

Gelukkig is er Bella, mijn reisgezel, mijn steun en toeverlaat.
Soms denk ik als zij naar mij kijkt ze mijn emoties aanvoelt.
Bella is geen knuffelbeest maar gewoon door haar aanwezigheid, het uitstralen van rust is ze onmisbaar geworden.
"What greater gift than the love of a cat".

Het begint te borrelen, het gevoel van naderende totale vrijheid!
Ook al is het pas in september, de vakantie voorpret is nu officieel begonnen!
Let’s get away from it all!

Forever Young!

Wie wilt er nu niet eeuwig jong blijven?
Onmogelijk natuurlijk …
Ik probeer zoveel mogelijk gezond te leven maar het verandert weinig of niets aan de realiteit, ik word ouder!

Over precies 5 maand ga ik op pensioen, het is aftellen, dag na dag wordt het moeilijker om mezelf te motiveren om de fiets op te stappen en naar mijn werk te rijden.

Ik durf zeggen dat mijn job zwaar is, de verantwoordelijkheid over een werkpost van om- en bij de 25 bewakingsagenten, de verschillende, soms moeilijke karakters.
De dagelijkse technische beslommeringen en de soms onmenselijke druk om resultaten =  inkomsten te behalen.  
Ergens is het vanzelfsprekend dat er na 6 maand openstaande vacature nog steeds geen vervanger is gevonden voor mijn functie.

De komende 5 maand mogen snel voorbij gaan, daarna is het de bedoeling om aan “slow living” te doen, het tempo vertragen, ruimte maken voor betekenisvolle ervaringen en ook mijn rust te beschermen.

Rust is relatief wat mij betreft, Geert zou Geert niet zijn mochten er nog geen plannen worden gesmeed.
Een leuk pensioenfeest organiseren, mijn kinderen/kleinkinderen wat meer volgen en … mijn Europa- Afrika reis voorbereiden …

Volgend jaar op 1 oktober ga ik voor 5 maand op avonturenreis met Fluffy en (avonturenpoes) Bella richting het zuiden van Europa.
Voorlopig denk ik aan Frankrijk, Spanje, Portugal en Marokko, vooraf goed voorbereid, maar voor de rest “go with the flow”, mij overgeven aan de reiservaringen.

Het voelt aan dat ik dit nu moet doen want ik blijf niet “forever young”…

Alles begint bij jezelf!

We moeten onszelf graag zien.
Onszelf waarderen, accepteren.
Jezelf onvoorwaardelijk aanvaarden zoals je bent, dus ook je minder goede kanten accepteren.
Niemand is perfect!
Uiteindelijk ben JIJ de belangrijkste persoon in je leven.
Eigenliefde straal je uit, je voelt je goed en je trekt dingen (mensen) aan die bij je passen, waarbij je je goed voelt.

"Je moet jezelf graag zien vooraleer je iemand anders graag kan zien".
De een vindt het onzin, de ander een noodzaak, ik vind het in ieder geval super belangrijk!

1 jaar later, 1 jaar relativeren.

Precies een jaar geleden werd ik totaal onverwacht gedumpt door mijn ex vriendin.
Zij ging heel snel bij haar nieuwe vriend wonen, ikzelf bleef helemaal ontredderd achter met een gebroken, belogen en bedrogen hart.
Verontschuldigingen zijn er nooit geweest, het typeert narcistische mensen.

Nu 1 jaar later meen ik luidop te mogen zeggen dat ik gelukkig ben!
Ik heb geleerd veel sneller dingen los te laten.
Het heeft geen zin spijt te hebben over het verleden, ik kan er toch niets meer aan veranderen.
Aan de andere kant vergeet ik niet wat er gebeurd is, ik trek er lessen uit naar de toekomst toe.
Ik ontwijk mensen die negativiteit uitstralen-, zelfingenomen zijn.
Ik wil mezelf niet meer uitleggen tegenover mijn omgeving, ik doe gewoon wat voor mij werkt en kan een ander daar niet mee om dan is dat maar zo.
Aan de andere kant blijf ik ook Geert, een luisterend oor, een leuke babbel, onderling respect en eerlijkheid.

Geluk is niet altijd een keuze, maar met een positieve mindset kan men voor een stuk de goede richting uit navigeren.
Een positieve mindset, focus op het goede, negatieve gedachten proberen om te buigen, omgaan met positieve mensen ... de weg naar gelukkig zijn en blijven.

60 jaar! Een mijlpaal!

60 jaar, een kroonjaar!
Het laat me niet onberoerd, ik zie het als een mijlpaal in mijn leven.

60 jaar is het moment om (kort) terug te kijken op mijn rijk gevulde levenspad en de mensen die het (voor een stuk) met mij gedeeld hebben …
Maar het is vooral de gelegenheid om de toekomst te vieren, het begin van nieuwe dingen, het begin om het leven op een andere manier te bekijken en mijn rust te beschermen.

Mijn tijd door te brengen met mensen die eerlijk zijn tegenover mij en mij op een respectvolle manier behandelen.
Tijd is kostbaar en het is belangrijk om die bewust te besteden aan wat echt belangrijk is.

Bye bye my love, goodbye.

Loslaten! schreeuwt een stem steeds opnieuw in mijn hoofd.
Ik blijf maar vastzitten in het emotioneel mijnenveld en ik vind de weg niet naar de toekomst, een nieuw evenwicht in mijn leven.
Wanneer iemand je ontrouw is, je beliegt en bedriegt is dat heel moeilijk om te verwerken.

Hoe krijg ik mijn leven terug “on track”?
In ieder geval niet door te blijven “trunten” (jammeren) zoals ik nu bezig ben…
Leven en laten leven, er zijn toch ergere dingen in het leven, in de wereld?!!! Karma zal vroeg of laat zijn werk wel doen.

Dus tijd om te stoppen met trunten over wat mij overkomen is, alles te relativeren en mijn mindset om te schakelen.

Geen zielige berichten-, blogs meer op de sociale media, investeren in vriendschappen en uitkijken naar de toekomst en niet meer achterom kijken!

"Dare to live the life you have dreamed for yourself"

De aard van het beestje...

 
Ik sloot mijn vorig blogje af met de quote: “Sometimes the best revenge is to smile and move on”.
Het “smile and move on” gedeelte gaat me toch moeilijker dan verwacht …
Ondanks ik toch langzaam uit het dal “in de steek gelaten achterblijvers” klauter blijft het gevoel van onrechtvaardigheid en onbegrip knagen.

De “waarom” puzzel is ondertussen gemaakt, zij koos voor de makkelijkste (uit)weg, ik weet ondertussen wel beter (de aard van het beestje …).
Heel moeilijk om dan de mooie herinneringen te koesteren.
Het helpt niet met wat foto’s te verwijderen van onze laatste Fluffy uitstappen op Facebook of de reisblog, de foto’s staan in mijn geheugen gegrift.

Maar het is stilaan tijd om naar de volgende fase te gaan, de aanvaarding, het accepteren, dus loslaten…
Het is heel cliché maar nu houdt het op, geen relaties meer voor mij en dat meen ik!
Ik kan best gelukkig zijn in mijn eentje, dat heb ik al genoeg bewezen in het verleden.

Iemand schreef me onlangs:
“Zet jezelf op de eerste plaats, je mag jezelf niet verliezen in relaties, noch in vriendschappen.
Beter een paar goede vrienden dan halfslachtige zaken.
De kunst is om alleen gelukkig te zijn en omringd te zijn door goede mensen.”
Dat is dan ook mijn doel.

Ik heb een eerste stap gezet naar iets nieuw in mijn leven.
Binnenkort komt Bella Vita in mijn leven … ze is 13 weken oud…
Een Brits korthaar poes, een lief schatje, nu nog in Dentergem, straks in Brugge.
Zij gaat mij vergezellen op mijn camper tripjes, wandelingen en zoveel meer.
Echt iets om naar uit te kijken, nieuwe Fluffy reisjes met een nieuwe (trouwe …) reisgezel.

Einde van iets moois...

Net als iedereen heb ik minder goede eigenschappen.
We worden nu eenmaal niet perfect geboren.
Niemand is perfect, jij, ik, iedereen …
Een relatie loopt niet altijd perfect, iedereen heeft zijn eigenheid, zijn karakter, zijn persoonlijkheid, het is kwestie om daar samen op een goede manier mee om te gaan.
Ik had het gevoel dat we de juiste balans hadden gevonden, voor mij was het perfect.

Maar blijkbaar voldeed ik dan toch niet aan de “verwachtingen”, een abrupt einde van iets moois, als een donderslag bij heldere hemel, totaal onverwacht, dit had ik echt niet voelen aankomen.
Ik stel me er heel wat vragen bij hoe iemand zo snel van mening kan veranderen, ik vind het allemaal heel vreemd, ik voel me “gedumpt”.

Mijn hart is gebroken, ik voel me enorm gekwetst, gebruikt …
Allemaal vanzelfsprekend als je iemand graag ziet.

Ik ga niet in de val van zelfmedelijden trappen, geen zelfbeklag omdat er ook helemaal geen reden toe is.
Ik weet dat het goed komt met mij, nu nog even door de zure appel heen bijten en daarna doorgaan.

Ik heb fantastische kinderen, kleinkinderen, voor mijn deur staat Fluffy altijd klaar om te vertrekken.
Over anderhalf jaar wacht mijn pensioen, misschien ga ik dan overwinteren samen met Fluffy in een warm land, een nieuwe kat, wie weet wat er nog allemaal op mijn pad komt …

“Sometimes the best revenge is to smile and move on”.

Vriendschap (met jezelf).

Hoe zou de wereld zijn zonder vriendschappen?
Mensen zijn sociale wezens, we hebben anderen nodig om ons gelukkig te voelen.
Ook al leef ik in een besloten wereldje toch hecht ik veel waarde aan vriendschappen.

Er zijn verschillende “soorten” vriendschappen, voor mij zijn ze allemaal waardevol.
Gewoon af en toe een klein beetje aandacht krijgen van je vrienden kan enorm deugd doen, je hoeft elkaar daarvoor niet frequent te zien.

Belangrijk vind ik bij een “echte” vriendschap dat je in het gezelschap van elkaar jezelf op je gemak voelt, dat je je ware zelf niet hoeft te verbergen.
De ideale vriendschap bestaat niet maar je hebt van die vrienden die al je gebreken respecteren of meer nog waarderen …
Vrienden met wie je heel wat kan delen zonder daarbij het gevoel te hebben dat je jezelf teveel bloot geeft.
Ze bestaan zo’n vrienden, heb je zo iemand, koester hem/haar dan!

Het moeilijkste is vrienden blijven …
Ook vriendschap is een werkwoord, daar hoort vertrouwen, respect en vooral eerlijkheid bij!
Valt dit weg dan neem je de fundamenten van een vriendschapsrelatie weg en is het tijd om jezelf af te vragen of je nog energie wilt steken in deze vriendschap.

Ik ben absoluut geen expert in vriendschappen, ik probeer in de eerste plaats vriend te zijn met mezelf, aandacht te besteden aan mijn gevoelens, mijn gedachten, de signalen van mijn lichaam, van mezelf te houden, voor mezelf op te komen.
Diep in mezelf zit er een wijze vriend die me het pad laat zien.

Life's good, be happy!

 
Net als de dagen beginnen te lengen, de lentemaand eindelijk gestart is, de zon wat meer warmte produceert, kruip ik langzaam uit mijn schulp.
Tal van medische onderzoeken, medicatie, veel pijn en een gigantische werkdruk put een (mijn) lichaam uit, zowel fysisch als mentaal.
Ik had nog de energie van een doodgeslagen veldmuis, een half comateuze toestand …
Het motortje startte niet meer ondanks de verwoede pogingen om het opnieuw aan te slingeren.

De medische problemen zijn nog lang niet van de baan, integendeel, maar de energie en de goesting komt stap voor stap terug, er is licht aan de donkere (winter)tunnel.
Ook heb ik heb een oplossing geforceerd bij mijn werkgever die mij wat ademruimte gaat geven in de toekomst. 

Eerlijk gezegd ben ik een beetje trots op mezelf dat ik deze moeilijke periode helemaal alleen overwonnen heb, ik heb nooit het gevoel gehad ik er alleen voor stond.

Alleen zijn, ik hou ervan, ik leef zoals ik wil, ik zie wie ik wil, ik doe niets waar ik me niet goed bij voel, er zijn er al verplichtingen genoeg.

Het is ondertussen een paar jaar geleden dat ik een relatie had, het was best wel leuk maar heel pijnlijk als het abrupt stopt en dat wil je niet meer meemaken. 

Soms wordt alleen zijn en eenzaam voelen met elkaar in verband gebracht maar dit is niet zo in mijn geval, ik voel me heel gelukkig in het gezelschap van mezelf  ;-)
Life’s good alone, be happy folks!

 

"Happiness is a choice that requires effort at times".

 

Ik ben een perfectionistisch bijterke, half februari ben ik vol onzekerheid gestart aan een project zonder enige zinnige voorbereiding.
Werken voor een nieuw bedrijf, teamleader van nieuwe collega’s waar ik meer tegenwerking dan medewerking moest ervaren.
Een overgangscoördinator die al na enkele dagen zijn kat stuurde.
De start was op zijn minst gezegd chaotisch.

Na enkele weken heb ik eventjes gedacht “een ontsnappingsroute” te nemen, het me welbekende burn-out spook loerde om de hoek.

Maar ik heb doorgezet om te staan waar ik nu sta, nu bijna 4 maand later staat er in Brugge een degelijke organisatie op poten.
Ik word geaccepteerd/gerespecteerd door 24 teamleden en last but not least appreciatie van een leiding in Antwerpen die 4 maand geleden zo goed als geen vertrouwen had in mij.

Oeps, dit klinkt nu wel allemaal heel zelfingenomen, maar voor die ene keer mag het toch?
De afgelopen periode heeft me sterker gemaakt, rustiger, veerkrachtiger!

Nu is het tijd om mij terug open te stellen voor andere “dingen”, er op uit te trekken met Fluffy, leuke dingen doen, echt terug genieten van het leven.
Als er iets goed voelt, dan ga ik die richting wel uit.

"Happiness is a choice that requires effort at times".

Elke dag opnieuw beginnen.

De tijd pakt mij in snelheid, mijn antennes draaien op volle toeren.
Dag en nacht werken ze, alsof er op elke moment een marsmannetje uit het melkwegstelsel kan landen op het dak van mijn appartementje.
Terwijl de essentie van mijn leven rust zou moeten zijn, is het nu andersom.

De kogel is door de kerk, ik blijf aan het werk als teamleader van de parkeerwachters Brugge.
Bij een andere firma weliswaar,  vijf van mijn collega’s verhuizen mee, daarnaast komen er maar liefst twaalf nieuwe (Trigion) collega’s bij.
Een nieuw depot, nieuwe (eigenwijze) bazen, nieuwe collega’s, een nieuwe werkwijze, het is een uitdaging maar ook een flinke deuk in die stabiliteit die ik nodig heb om goed te kunnen functioneren.

Heel veel nieuwe dingen, heel veel prikkels om te verwerken.
Ik doe er alles aan om die “piekermachine” niet in gang te zetten, Rome is niet op een dag gebouwd zegt het spreekwoord.
"Maar ze legden wel elk dag nieuwe stenen en bleven dit herhalen tot het er stond" zegt mijn hersenmassa mij dan … .

Er zijn momenteel geen ontsnappingsroutes, maar de gedachte dat Fluffy altijd klaar staat voor mij, de lente in aantocht is maakt me hoopvol naar de toekomst toe.

Waarover ik in 2020 had kunnen bloggen.

 

• Over hoe goed het gaat met mijn kinderen- kleinkinderen, dit maakt me een gelukkig gezegend mens.
  
  
• Over mijn “lopende verslaving”, hoe slecht het voelt als ik mijn loopschoenen niet regelmatig kan aantrekken.
  
  
• Over de aanhoudende problemen met mijn rechter knie, de talloze bezoekjes bij de dokter, de pijnlijke spuitjes.
  
  
• Over mijn werk, waar ik sinds augustus teamleader ben van een groep van een 14- tal mensen.
  Over de druk van de verschillende werkgevers waaronder stad Brugge.
  Anderhalve maand voor het beëindigen van het contract weet ik nog altijd niet of mijn “parkeerwachter carrière” definitief ophoudt op 15 februari 2021.
  
  
• Over de zoveelste teleurstelling op vriendschappelijk gebied.
  Hoe egoïstisch bepaalde mensen met mij omgaan, misbruik maken van mijn vriendschap.
  
  
• Over “a missing piece is still a part of the puzzle” in 2020.
     
  
• Over hoe ik vrede heb gesloten met #autism aspie#, het hoort nu eenmaal bij mij en mensen moeten dit respecteren.
  
  
• Over hoe we onze aardbol naar de kloten helpen, hoezeer me dit beangstigt en tezelfdertijd hoe lustig ik eraan meedoe om mijn comfortabel leventje in stand te houden.
  
  
• Over de opmerkingen van mensen op de sociale media: sommige mensen hebben echt wel een groot gebrek aan inlevingsvermogen en beseffen niet half hoe goed ze het hebben.
  
  
• Over hoe ik het ideaalbeeld van een multiculturele samenleving heb moeten bijstellen.

· 2   2020 is voorbij, tijd om uit te kijken naar nieuwe “dingen”.
Uit te kijken naar mooie dagen, nieuwe verhalen te maken en proberen “groots” te zijn in kleine dingen.

Ik wens iedereen een positief en liefdevol 2021 toe!

Koester de mensen die jouw graag zien en bewaar net zoals ik de mooie herinneringen in je hart 💗.