Net als de dagen beginnen te lengen, de lentemaand eindelijk gestart is, de zon wat meer warmte produceert, kruip ik langzaam uit mijn schulp.
Tal van medische onderzoeken, medicatie, veel pijn en een gigantische werkdruk put een (mijn) lichaam uit, zowel fysisch als mentaal.
Ik had nog de energie van een doodgeslagen veldmuis, een half comateuze toestand …
Het motortje startte niet meer ondanks de verwoede pogingen om het opnieuw aan te slingeren.
De medische problemen zijn nog lang niet van de baan, integendeel, maar de
energie en de goesting komt stap voor stap terug, er is licht aan de donkere (winter)tunnel.
Ook heb ik heb een oplossing
geforceerd bij mijn werkgever die mij wat ademruimte gaat geven in de toekomst.
Eerlijk gezegd ben ik een beetje trots op mezelf dat ik deze moeilijke periode helemaal alleen overwonnen heb, ik heb nooit het gevoel gehad ik er alleen voor stond.
Alleen zijn, ik hou ervan, ik leef zoals ik wil, ik zie wie ik wil, ik doe niets waar ik me niet goed bij voel, er zijn er al verplichtingen genoeg.
Het is ondertussen een paar jaar geleden dat ik een relatie had, het was best wel leuk maar heel pijnlijk als het abrupt stopt en dat wil je niet meer meemaken.
Soms wordt alleen zijn en
eenzaam voelen met elkaar in verband gebracht maar dit is niet zo in mijn
geval, ik voel me heel gelukkig in het gezelschap van mezelf ;-)
Life’s good alone, be happy folks!