Onlangs was er op mijn werk een bevraging bij alle leidinggevenden over “diversiteit op het werk”.Ik kreeg een “lastige vraag” over hoe ik om ga met nieuwe mensen met een migratieachtergrond.
Jaarlijks hebben wij in Brugge een 25- tal
nieuwe mensen.
Als ik vooraf van de personeelsdienst een “vreemd klinkende naam” doorkrijg dan
gaan mijn “voelsprieten” op de hoogste stand staan.
De realiteit is dat bij nieuwe teamleden met een migratieachtergrond het 9 keer
op de 10 fout loopt.
Het is niet dat er van mijn kant geen moeite wordt gedaan, integendeel, ik doe
er telkens alles aan om de persoon zo goed als mogelijk te begeleiden.
Helaas is er in veel gevallen een gebrek motivatie, een probleem met het omgaan
met de hiërarchie een negatieve werkattitude.
Heel jammer want dit is in de eerst plaats super frustrerend voor mij maar natuurlijk
ook voor de andere teamleden, zij moeten tenslotte samenwerken met die mensen.
We mogen onze koppen niet in het zand steken er is weldegelijk een probleem
in onze maatschappij.
Ik weet dat het een zeer gevoelig onderwerp is want voor je het weet word je als
een racist bestempeld.
Het omgaan met cultuurverschillen vereist een wederzijds begrip en respect.
Maar er moet ook moeite gedaan worden om zich aan te passen aan de normen en
waarden van ons land en daar loopt het in veel gevallen mis.
Eerlijk gezegd merk ik dit dagelijks op straat en dat maakt me wat ongerust
naar de toekomst toe, niet voor mezelf maar voor het nageslacht.
Naar welke wereld evolueren we, want op termijn komt dit echt niet goed als er
niet dringend werk gemaakt wordt van degelijke, strenge inburgertrajecten.
Het wordt echt tijd dat de politiek de realiteit onder ogen ziet en kiest voor
een beleid dat integratie niet langer zo goed als vrijblijvend laat.