Je kunt er niet naast kijken, televisie, tijdschriften, kranten en andere media.
’t is bijna Valentijnsdag! Liefdesdag! het feest der verliefden … bla, bla, bla.
Etalages worden overstelpt met rode en roze objecten, met hartvormen in alle maten en gewichten en rozen. Romantiek troef!
Onze huidige consumptiemaatschappij lijkt erin te slagen een heleboel dingen te commercialiseren.
Zo ook de liefde.
Wie dan geen extra aandacht aan vrouw/man of vriend/-in besteedt, lijkt weinig tactvol.
Liefde wordt vertaald in gadgets en allerhande voorwerpen.
Commercieel ingestelde winkels halen hun zeer gevarieerde voorraad gadgets boven.
Dichtbundels in de aanbieding vliegen de deur uit, allerhande kunstboeken worden speciaal voor februari gelanceerd en te koop aangeboden.
De chocolade kerstfiguurtjes worden snel in hartvorm met een romige vulling gegoten.
Ook bloemenwinkels, sauna- en verwencentra lijken deze maand niet te ontzien.
Iedereen en alles heeft plots wel iets met liefde te maken.
Ik heb er toch een beetje mijn bedenkingen bij …
Zijn “onze” vrouwen content met (slechts) een bloemetje?
“Wat heb jij gekregen voor Valentijn?”
“Wij zijn uitgebreid gaan eten met alles er op en eraan, champagne, oesters, kreeft …”
“En jij?”
“Heu…ik heb een bloemetje gekregen…”
Begrijp je wat ik bedoel?
Ik zal in ieder geval geen Valentijn vieren.
Ten eerste heb ik geen lief en ten tweede is 14 februari voor mij een herinnering aan een groot verlies en intens verdriet.