Gisteren ben ik voor de eerste keer in mijn leven naar een musical geweest.
Ik ben nu niet bepaald een fan van gezongen theater dialogen, maar de uitstap was een late traktatie van Jeanne-Marie en ik voor de verjaardag van Pieter, mijn zoon en zijn meisje Marlies.
Zij mochten een optreden naar keuze uitkiezen.
Het werd de musical “De klokkenluider van de Notre dame”.
Place to be was de Arenbergschouwburg in Antwerpen.
Ongelofelijk hoeveel publiek er tegenwoordig op musicals afkomt, nochtans zijn de inkomkaartjes zeer prijzig, niets van de crisis te merken daar …
“De klokkenluider van de Notre dame” met in de hoofdrollen “popsterren” Sandrine en Gene Thomas is al een week aan het spelen en dit tot einde april, bijna alle voorstellingen zijn uitverkocht, niet te geloven toch?
Zij speelt de mooie Esmeralda, in het bekent verhaal, hij de misvormde klokkenluider Quasimodo.
“De klokkenluider van de Notre dame” is en ontroerend (?) verhaal over een hopeloze liefde tussen de lelijke klokkenluider Quasimodo en de mooie zigeunerin Esmeralda.
Leuk om eens een musical in “het echt” te zien, maar voor herhaling vatbaar? Neen, absoluut niet.
Ik miste in deze musical een verhaal, geen greintje spanning te bespeuren … het enige wat ik zag (hoorde) was 5 “figuren” die probeerden zo luid mogelijk te zingen om het hart te winnen van Esmeralda (lees Sandrine).
Ook Pieter en Marlies hadden heel wat meer verwacht van deze voorstelling.
Nochtans was het publiek laaiend enthousiast op het einde van de voorstelling … minuten lang applaus, geroep en gefluit.
Tja … ieder zijn ding zeker …