Ieder heeft een gekwetst kind in zich.
Ik bedoeld daarmee vooral dat ieder een stukje van zijn jeugd meesleept in het huidige leven en dat dat in meerdere of mindere mate bepalend is voor het dagelijkse leven.
Hetgeen mij vooral is bijgebleven, is dat dat zogenaamde gekwetste kind in je hoofd leeft naast de volwassen persoon.
Soms neemt het kind het over, op momenten dat de invloed ervan het grootst is.
Een overdreven schreeuw naar aandacht, angst om bepaalde stappen te zetten, bepaalde beslissingen te nemen, angst van ingrijpende dingen die vroeger gebeurt zijn, opnieuw mee geconfronteerd te worden …
Daar moet ik eens allemaal goed over nadenken.
Tis niet gemakkelijk...