(Foto is van 2006)
We leven in een opgejaagde maatschappij, we leven ons leventje… Veel mensen staan nauwelijks stil bij wat er gebeurt in onze soms harde, egoïstische wereld.
Als er dan iets ingrijpend in je directe omgeving gebeurt is het voor sommige mensen zo moeilijk om daarmee te kunnen omgaan, want dan wordt hun (volmaakt) wereldje plots “gestoord” door een gebeurtenis…
Dit moest ik toch eventjes neerpennen …
Eergisteren is mijn papa opgenomen in het ziekenhuis na een val uit een boom.
Mijn pa is een imker en deed een poging om een zwerm honingbijen uit een boom te halen.
Drie meter hoog op een onstabiele ladder, met een korf in de ene hand en met de ander hand probeerde hij de zwerm los te schudden van de tak, zodat deze in de korf zouden terecht komen.
De ladder begon te schuiven en mijn pa die 75 is viel van de ladder.
Gelukkig was hij nog bij bewustzijn en kon hij via zijn gsm nog een buur contacteren, die op zijn beurt de ziekenwagen heeft opgebeld.
Na verschillende onderzoeken en scans in het ziekenhuis bleek zijn bekken op tientallen plaatsen gebroken te zijn.
Een ramp voor mijn pa … hij is iemand die nooit stil zit, altijd bezig, de bijen, een enorm grote tuin, knutselen, ’s avonds pintje gaan drinken, wandeling maken, fietstochten en ik kan zo maar blijven doorgaan.
En dan van de ene op de andere dag krijgt hij te horen dat hij tenminste twee zware operaties zal moet ondergaan, zeven weken plat op de rug zal moeten liggen en dan maanden lang zal moeten revalideren en een hele lange periode in een rolstoel zal moeten doorbrengen.
De tranen stonden in z’n ogen …. de sterke man die anders nauwelijks emoties toont moest huilen …
Dit kwam hard aan bij mij … mijn pa en ik lijken heel erg op elkaar, wij hebben hetzelfde karakter, alleen “het gevoelig zijn” heb ik mee van mijn mama.
En dan komt het liedje van Stef Bos “papa” boven …
Ik heb dezelfde ogen, en ik krijg jouw trekken om mijn mond, we zitten naast elkaar, en we zeggen niet zoveel.
Voor alles wat jij doet heb ik hetzelfde ritueel.
Papa, ik lijk steeds meer op jou.
Ik heb dezelfde handen en ik krijg jouw rimpels in mijn huid.
Jij hebt jouw ideeën, Ik heb mijn ideeën en we zwerven in gedachten maar we komen altijd thuis…