
Gisterenavond was er de voor mij gevreesde confrontatie met de MRI…
De volgende stap in het onderzoek naar de vervelende rugpijn.
Wij hadden elkaar al es ontmoet in 2005 en ik moet zeggen dat het geen aangename ontmoeting was.
MRI wordt soms ook wel eens een magneetscan genoemd.
Er worden beelden gemaakt van weefsels en organen in het lichaam door een krachtige magneet waarin radiogolven gestuurd worden.
De signalen vanuit het lichaam worden vervolgens omgezet in computerbeelden.
De patiënt wordt via een legplank in “een tunnel” gebracht.
In die tunnel moet je dan ongeveer een kwartier helmaal stil liggen.
Het apparaat maakt tijdens zijn werking evenveel lawaai als een discotheek.
15 minuten trrrrrr, boem, boem, krrrrrrrrr, whoooooo, tak ke tak ke tak …
Omdat ik het nogal moeilijk heb met kleine ruimtes (lees smalle tunnels …) had ik in 2005 bij het onderzoek naar een tenniselleboog 2 pogingen en een “overdosis” kalmeringspillen nodig om het onderzoek te kunnen ondergaan.
Je kunt begrijpen dat ik gisteren met een klein hartje richting AZ St-Lucas reed.
De man die het onderzoek deed was op de hoogte van mijn “handicap” en deed zijn best om mij gerust te stellen.
Ik kreeg een “rondleiding” en een uitgebreide uitleg over de werking van de “machine”.
Toen ik op de plank lag, mijn hoofd in een “harnas” bonsde mijn hart in mijn keel, brak het zweet mij uit.
Ik kon het niet … ik had nog zo mijn best gedaan om mij vooraf te ontspannen (lees pilletje).
Volgens mij had het iets te maken met dat “harnas” rond mijn hoofd.
Ik vroeg of het mogelijk was om dat ding te verwijderen, want het was tenslotte geen hoofdscan.
De man was akkoord, een kussentje of twee in de plaats, koptelefoon aan en oogjes dicht.
Hij zei mij nog dat mijn hoofd tijdens het onderzoek uit het apparaat zou blijven en hij de scan zo kort mogelijk zou maken.
Twee leugentjes om mij gerust te stellen, ik wist wel beter …
15 minuten later kwam ik kletsnat van het zweet uit het apparaat, het was gelukt, joehaa!
Goed zo meneere, ken toch gezeit dat het niet zo erg is ….
Komende maandag ga ik naar de specialist voor de uitslag van de scan.
Monday D Day?