Drie keer in mijn leven heb ik een echt “kippenvelmoment” beleeft.
De eerste keer was op 11 juli 1989.
Ik had zonder enige (marathon) voorbereiding de dag voor de marathon Kortrijk - Brugge beslist om mee te lopen.
Mijn werkcollega die al maanden intensief aan het oefenen was voor deze marathon “verklaarde mij voor gek”!
Ik was amper 4 maand bezig met lopen …
Ik heb die marathon uitgelopen in een behoorlijke 3 uur 52 minuten en dit puur op karakter.
Het kippenvelmoment beleefde ik vlak voor het binnenlopen van Brugge toen ik in de Katelijnestraat mijn collega voorbij liep!
Man wat keek hij verbaast!
Ik heb de laatste kilometer al huilend afgehaspeld.
Mijn tweede kippenvelmoment is vandaag precies 9 jaar geleden.
Iedereen weet wat er op 11 september 2001 is gebeurt.
Ik was die dag op mijn werk, toen nog Philips.
Wij hadden al het een en ander vernomen via de radio.
Op het moment dat de televisie werd aangezet in de refter boorde het 2e vliegtuig zich in de WTC toren.
Ik was zo geschrokken van wat ik zag en hoorde dat ik meteen verlof genomen heb.
Nu 9 jaar later heb ik die beelden misschien wel 100 keer gezien en telkens krijg ik er de koude rillingen van.
Het 3e kippenvelmoment is eigenlijk nog niet zo lang geleden, 13 juni van dit jaar, verkiezingsdag …
Bart De Wever sprak de woorden ‘nil volentibus arduum’ uit, "voor zij die willen is niets onmogelijk" … er volgde een overwinningstoespraak met aansluitend het zingen van de Vlaamse Leeuw.
Voor mij absoluut een kippenvelmoment!
Als ik mag kiezen mogen ze op mijn begrafenis de Vlaamse Leeuw laten horen.
Maar ik vrees dat ik dan geen kippenvel zal krijgen …