Waar ik al een tijd voor gevreesd heb is realiteit geworden.
Mijn vader moet terug geopereerd worden.
Het plaatje en de schroeven die zijn bekken moet vasthouden is losgekomen.
Tja wat wil je …
Als de dokter jou zegt dat je krukken moet gebruiken en heel veel moet rusten.
En in de plaats daarvan loop je zonder krukken, maait het gras, sleur je met zwaar materiaal, rijdt je met de auto en … niet te geloven … ga je terug de ladder op om stomme pruimen te plukken, neen, niet voor eigen gebruik maar om weg te geven aan vrienden!
Eigenlijk zou ik geen “compassie” met mijn vader mogen hebben.
Ik heb hem zoveel keer verwittigd, “ine ki subbelen en je ligt ipnieuw in ’t ziekenhus”.
Maar ja, de beste man kan gewoon niet stil blijven stilzitten, hij zit nu eenmaal zo in elkaar…
Wat ik erg vind is dat hij misschien daardoor volgende maand niet op reis zal kunnen gaan naar Egypte met de vriendenkring van Philips.
Jammer, doodjammer, ik had het hem zo gegund.