Het voelt zo’n beetje als een depressie.
Ik zeg vooral “neen” en “waarom zou ik”?
Maar ik weet wel beter, het is deCOMpressie.
De druk moet even van de ketel.
Ik heb zo van die periodes.
Op het werk is het amper bij te benen …
Ik heb niet genoeg kunnen slapen en dat wreekt zich na verloop van tijd bij Geert.
Ik ken mezelf zeeeeer goed …
Neen! Ik doe de was niet, ook al staan er 2 volle manden met vuile was.
Ik heb kleren genoeg!
Neen! Ik poets mijn appartementje niet.
Er komt hier toch zelden iemand op bezoek!
Waarom zou ik om 8 uur opstaan als ik tot 12 uur kan blijven liggen?
Waarom zou ik vandaag gaan lopen? Who cares …
Het gebeurt wel eens dat ik na een hectische (werk)periode eventjes “burnt out” ben.
Ik heb dan eventjes tijd nodig om terug op adem te komen.
“Liever lui dan moe”, alléé voor heel eventjes toch.
Ik probeer me daar niet (te) schuldig bij te voelen en dat lukt me niet altijd.
Komaan Geert terug aan het werk!
Morgen misschien, nu even niet, laat me eventjes … ik lijd aan decompressie …