Weet je het al, vraag ik mezelf af.
Weet je nu al wat je wil?
Of wat je met je leven wilt doen?
Weet je al welke weg je wil nemen?
Weet je wat voor jou geluk is vraag ik mezelf soms af …
Het antwoord blijft mij schuldig.
Ik besef dat ik degene ben die het antwoord moet geven.
Maar ik wacht … hopend dat de juiste weg vanzelf onder mijn voeten komt te liggen.
Een leven met toppen en putten …
Of laat ik mijn leven gewoon passeren?
Ik ben bang voor de putten …
Soms is het te laat, de berg werd al beklommen, dus het dal neem je er keuzeloos bij.
Soms lijkt het makkelijker dan ik dacht, dat klimmen.
Sommige periodes kijk ik op een mooi uitzicht, een mooie weg, een briesje in mijn haar, de zon …
Maar dan kijk ik naar beneden en besef ik de risico’s die het dal met zich kunnen meebrengen.
Je vraagt zich af of het wel verstandig was de berg te beklimmen, als je weet welke risico’s het dal met zich meebrengen.
Had ik niet beter de rechte weg genomen?
Ik weet het niet …