Tja … sedert mijn laatste blog berichtje, (lees 12 januari) is er toch het een en ander veranderd in Geerts (onrustig) leventje…
Een mens moet op een gegeven moment (durven) ingrijpende beslissingen te nemen.
Ik ga er niet overdreven veel over uitweiden, want wie weet wie er allemaal meeleest en mij (ver)beoordeeld.
Het kon gewoon niet verder op de manier waarop ik bezig was.
Ik voelde dag na dag mijn krachten afnemen, zowel psychisch en mentaal.
Op een gegeven moment wordt je leven door die rot ziekte zo beheerst, dat je als het ware er door gevangen word.
En het laatste wat ik wilde was in een soort isolement terecht te komen.
Het is niets om zich over te schamen, het kan iedereen overkomen, het is een ziekte zoals zo vele.
Niet iedereen laat het blijken en dat is niet goed.
Weet je dat het bij 1 op de 3 mensen wel eens overkomt?
Over de oorzaken wil ik het niet hebben, maar toch kan ik het niet laten om te vermelden dat na amper 3! uur na mijn ziektemelding de controle arts van mijn werkgever al op de stoep stond.
Een teken van vertrouwen in hun werknemer(s)? …
Ik had (heb) niets te verbergen maar het was toch even schrikken.
Nog nooit meegemaakt in mijn 27-jarige werk carrière, ongelofelijk…
Nu, een goeie twee weken later heb ik samen met mijn dokters beslist om mij te laten opnemen.
Eerst in het AZ in Brugge om daarna als er een plaatsje vrij komt te “verhuizen” naar de “buren” van Rustenburg.
Langs deze weg wil ik gebruik maken om zusje bedanken voor de “begeleiding”, dank zij haar is alles zo vlot verlopen. Ik weet niet hoe ik het zonder haar zou gedaan hebben. Een dikke merci Els!
Ook wil ik Miek bedanken voor het “opvangen” van Mauwie, mijn poes.
Zo ik vernomen heb wordt ze “vreselijk” verwent. Bedankt!
Nu hopen dat er binnen enkele maanden geen 5 Mauwies rondlopen.
En natuurlijk ook iedereen bedankt voor de vele sms'jes en berichtjes dat ik mocht ontvangen! Merci lieve mensen!