Pas terug van twee heerlijke dagen “aan’t zeetje”.
Mieke had mij uitgenodigd om haar een paar dagen te vergezellen.
Ze heeft een appartement met een fantastisch zicht op de dijk, strand en de zee, grandioos mooi!
Wandelen, rommelmarktje doen, aperitiefje(s) drinken, mensen kijken… , luieren op het strand, lekker eten, lekker rustig!
Alle ingrediënten voor een zorgeloze twee dagen… alléé bijna zorgeloos …
Drie landgenoten van over de taalgrens wilden ons het leven zuur maken op het strand.
Links en rechts slechts anderhalve meter strand naast ons … gaan ze toch zonder te vragen met z’n drieën op dat anderhalf metertje gaan zitten en liggen …
Niet op Geert Dejaeger gerekend … . Ik heb deze mensen vriendelijk attent gemaakt dat zoiets niet kan.
Hadden ze ons vooraf (vriendelijk) gevraagd om op te schuiven in plaats van zich neer te ploffen naast ons met als gevolg “een zandstorm” , dan zouden wij ons verplaatst hebben.
Maar madame begon in ’t Frans een heel verhaal af te steken … ik kan geen Frans spreken … alléé toch niet in Blankenberge …
Ik probeerde haar (in het Nederlands) duidelijk te maken dat zij en haar waalse vrienden al genoeg land van de Vlamingen afgenomen hebben… .
En plots geschiedde er een wonder … madame kon opeens Nederlands te praten … Halleluja.
Dat vind ik nu arrogantie ten top, alleen Nederlands spreken als het hen goed uitkomt.
België, België waar zijn we toch mee bezig …