Ik kan goed alleen zijn. Ik vind het heerlijk om alleen te zijn.
Dat had ik vroeger al, toen ik een klein ventje was, ik bracht soms uren alleen in mijn kamertje door.
En ook nu kan ik nog prima alleen zijn. Maar soms ook niet…
Ik kan niet goed tegen teleurstellingen, ik kan er moeilijk mee omgaan dat ik iets verwacht en het dan niet doorgaat.
Ik ben dan boos en verdrietig, en vooral ontzettend teleurgesteld.
Het voelt als een afwijzing, ik voel me dan in de steek gelaten, en dan voel ik me echt alleen.
Het gevoel van alleen zijn doet dan pijn.
Het is stom maar ik ben nu al in gedachten bezig met het gesprek dat ik volgende week donderdag zal hebben met mijn baas.
Ik ben bang dat ze mij gaan verplichten om terug in Wevelgem te gaan werken.
Op de website van mijn werkgever zag ik dat de vacature, na 8 maand … nog steeds open staat.
Dit verbaast me niet want deze werkpost heeft onmogelijke werkuren en de werkinhoud is super saai.
Waar ik nog meer bang voor ben, is dat ik mogelijk mijn ontslag kan krijgen.
In de drie jaar dat ik als veiligheidsagent werk ben ik twee keer langdurig ziek geweest en dat komt niet zo goed over denk ik …
Ik weet niet wat een ontslag bij mij zou teweeg brengen, ik denk dat het heel hard zou aankomen en dan ben ik boos en verdrietig en voel ik mij heel eenzaam en alleen.