Ik ben ondertussen al een vrij lange periode single.
In de periode na mijn scheiding, nu 2 jaar geleden heb ik geleerd een aantal gevoelens te beheersen.
Ik begin stilaan maar zeker een bepaalde gedachtegang, noem het gerust een schild te creëren rondom mij.
En dat helpt. Ik creëer een eigen mini-wereldje rondom mij.
Het eerste half jaar na mijn scheiding was ik doodsbang om veroordeeld te worden om altijd single te blijven.
Ik was hopeloos impulsief op zoek naar iemand om een relatie mee op te bouwen terwijl ik nog lang niet mijn scheiding verwerkt had.
Ondertussen zijn we 2 jaar verder en ik moet zeggen dat het mij vrij aardig lukt in mijn “alleen zijn” bestaan.
Nu kan ik veel makkelijker dan vroeger in mijn eentje van dingen genieten.
Ik steek niet weg dat ik af en toe bepaalde prikkelingen mis.
Iemand vasthouden, ruiken, voelen … iemand die je aankijkt, tegen je praat, iemand die van je houdt.
Het lukt mij vrij goed om dat gemis te onderdrukken.
Momenteel ben ik heel actief bezig in mijn vrije tijd, zo blijft er weinig tijd over om te piekeren.
Straks komt de herfst en winter er aan en ik moet toegeven dat ik een beetje bang ben voor de “donkere dagen”.
Maar zover zijn we nog lang niet.
Ik verwacht in september en oktober een prachtige nazomer, dit wil zeggen terrasjes doen en veel vitamine D opslaan voor de winter.