Alleen zijn is een monster waartegen je moet vechten.
Eind augustus schreef ik nog op mijn blog dat ik rondom mij een schild aan het creëren was, een eigen mini wereldje om mij te beschermen tegen het alleen zijn, m.a.w. de eenzaamheid.
En dat lukt best aardig hoor nu dat het nog geen winter is, nu de donkere dagen er nog niet zijn.
Mijn huwelijk is nu meer dan 2 jaar voorbij en toch heb ik er soms nog heel levende herinneringen aan.
Soms merk ik dat ik exact hetzelfde voel als toen.
Zou dit nu komen omdat ik nog altijd single ben en zij al 2 jaar iemand heeft?
Alleen zijn kan moordend zijn. Het vooruitzicht van eenzaamheid kan dit ook zijn.
Eigenlijk kan ik best met mezelf leven, ik ben soms verbaasd hoe goed je jezelf leert kennen in het alleen zijn.
Ik ben iemand die toekomstgericht is en als ik mijn levenslijn uitteken of mijn toekomst vooruitzie in functie van mijn huidig leven, dan zie ik een mini kluizenaarsbestaan en dat vind ik beangstigend.
Ik kan het mij gewoon niet voorstellen dat ik voor de rest van mijn leven alleen zal zijn.
Het is niet de bedoeling dat ik hier ga zielig doen hoor, voor ik het weet neemt mijn leven een totaal andere wending, who knows ...
Ik ben iemand die best sociaal is, maar ik heb ietsje meer tijd nodig dan anderen om “los te komen” , wat zelfvertrouwen te krijgen.
Eenmaal het zelfvertrouwen er is ben ik heel vlot in de omgang.
Het één brengt het ander mee, iemand die zelfvertrouwen uitstraalt wordt veel sneller geaccepteerd in de maatschappij.
Zelfvertrouwen start bij ikke zelf, ik moet starten met mezelf de accepteren zoals ik ben en dan ben ik misschien helemaal klaar om de wereld te veroveren … .