Jullie weten ondertussen dat ik een voetballiefhebber ben.
Maar wat jullie hoogstwaarschijnlijk niet weten is dat ik in het verleden ook een actieve voetbalspeler was.
Mijn eerste trappen tegen (naast) de bal deed ik in de schoolploeg van St-Leocollege Brugge.
Door een kwetsuur aan mijn gat door overdadig bankzitten ben ik dan eventjes gestopt met het voetbal spelletje.
Toen enkele jaren later Daring Brugge een jeugdploeg opstartte deed ik een volgende poging om mijn voetbalcarrière uit de grond te “stampen”…
Aanvankelijk verzeilde ik, tot mijn grote teleurstelling, terug op de bank.
Maar toen er een trainerswissel doorgevoerd werd kreeg ik een kans om mij te bewijzen op de links achter plaats tegen … Club Brugge, jawel! …
Ik weet niet welke goddelijke krachten mij toen geholpen hebben maar ik speelde “een dijk” van een wedstrijd.
Dat “manneke” tegen wie ik speelde had van heel de wedstrijd geen bal aangeraakt!
Achteraf bleek dat “manneke” één van de grote talenten te zijn van Club Brugge.
Vanaf toen verliep Geertjes voetbalcarrière in een stroomversnelling.
Al snel speelde ik op de libero plaats, werd kapitein van mijn ploeg en werd ik geselecteerd voor de provinciale voetbal selectie.
Ook in het schoolteam van de middelbare school (ivv) mocht ik “opdraven”.
In deze competitie werd er op een veel hoger niveau gespeeld dan bij de jeugd.
Toen ik 17 jaar werd mocht ik debuteren in het eerste elftal van Daring Brugge.
Een van de mooiste herinneringen blijft dat ik op een gegeven moment te horen kreeg dat ik al maandenlang gevolgd (gescout) werd door Club Brugge.
Van een transfer is er echter nooit iets in huis gekomen.
Ik sukkelde van de ene zware kwetsuur in de andere en mentaal werd ik enorm onder druk gezet door bepaalde mensen uit het bestuur van Daring Brugge.
Ik had geen plezier meer in het voetbal.
Daarom heb ik op een gegeven moment besloten om mijn voetbalschoenen “aan de haak te hangen” en mij bezig te houden met … de meisjes, een veel leukere hobby …