Ik voel mij niet zo goed de laatste dagen.
Er zit een knoop in mijn maag.
Bepaalde te late beslissingen, bepaalde teleurstellingen, tegenslagen.
Ik voel me als een kip die zonder kop door het leven loopt.
Ik ben moe, als iemand die ’s morgens opstaat en daarna wacht tot hij ’s avonds terug gaat slapen.
Ik weet wat er moet gebeuren, wat ik wil, wat mij gelukkig kan maken, maar ik ben onwetend hoe ik het verder moet aanpakken.
Eigenlijk voel ik me als iemand die een drijfveer zoekt, een reden om te leven, benzine in mijn motor.
Hoe moet ik het aanpakken, het vreselijke gemis van een knuffel, tederheid,en ja terug ... een reden om te leven, iemand om voor te leven.
Het knagende gevoel is er en blijft er …