Soms kan ik me heel happy voelen zelfs euforisch …
Net als vandaag, blij dat de zon schijnt en ik op een terras heel alleen kan genieten van de passerende mensen, gezinnen …
Gewoon omdat er vriendelijke, blije gezichten zijn, meer heeft een mens toch niet nodig?
Of toch …? Tja, Geert heeft toch ook wat warmte en genegenheid nodig en heel belangrijk natuurlijk, vriendschap …
Eigenlijk heb ik geen vrienden, alleen enkele vriendinnen en daar wil ik het ook bij houden, alhoewel … er is altijd plaats voor nog ééntje.
Maar ik worstel een beetje met het begrip ‘vriendschap’, wat is eigenlijk een echte vriend(in).
Iemand die mij altijd gelijk heeft en met me meepraat of iemand die mij heel omzichtig behandelt uit angst me te kwetsen?
Is het iemand die je alle dagen hoort of ziet?
Of iemand die je kan bellen wanneer je midden in de nacht in de miserie zit?
Misschien iemand die je hele periode niet hoort en dan opeens heel onverwacht een lief telefoontje van krijgt of mij een bezoekje brengt?
Ook een bedenking … ben ik wel een goede vriend voor de mensen die ikzelf mijn vrienden noem?