Het gaat niet goed met mijn kuit, meer bepaald met één van de wonden die ik heb overgehouden van de operatie die ik eind augustus heb ondergaan (zie blogbericht 29/8).
Nochtans ging het in de eerste instantie goed met mijn kuit.
Na de reis naar Jordanië, kreeg ik snel groen licht van de specialist dokter om terug te gaan hardlopen.
Op dat ogenblik was er dan ook niets abnormaal te zien aan de wonden.
Daarna zijn de problemen begonnen.
De wonde aan de rechterzijde is op een gegeven moment terug open gekomen en al snel begon deze pijnlijk te worden en zwaar te ontsteken.
Een dringend bezoek bij de arts was dus zeker op zijn plaats, voor één keer niet bij mijn huisdokter in Brugge maar een willekeurig gekozen dokter in Roeselare.
Het is mij een raadsel hoe deze dokter ooit zijn doktersdiploma behaald heeft.
Volgens mij had hij nog nooit een open wonde gezien …
Omdat hij maar bleef twijfelen stelde ik hem dan maar zelf voor om antibioticum en een sterk ontsmettingsproduct voor te schrijven.
Later zou blijken dat de zalf die hij had voorgeschreven niet gebruikt mag worden in open wonden…
Meer dan een dun korstje/vliesje kwam er in de daaropvolgende weken niet op de wonde.
Omdat de wonde terug pijnlijk begon aan te voelen ben ik eergisteren naar het ziekenhuis geweest.
Daar stelde de specialist met gefronste wenkbrauwen vast dat de wonde terug zwaar ontstoken is en dat er bacteriën mogelijk al verder in mijn lichaam zouden kunnen zitten.
Er werd een staal genomen (voor kweek).
Verder werd er medicatie voorgeschreven en een speciaal verband aangebracht .
Morgen moet ik terug naar het ziekenhuis want de dokter wil mij van dichtbij verder opvolgen, tevens zal er de uitslag zijn van de kweek.
Ik denk dat die bacterie er al in zit van de reis naar Jordanië, ik ben veel te onvoorzichtig geweest.
Eigenlijk ben ik best wel ongerust want de pijn is de laatste 2 dagen verergerd, ’t zit misschien in ‘t koppeke, kweet niet.