De ultieme droombaan, het klinkt mooi, bestaat die wel?
Ik denk het niet.
Moet niet iedereen iets opofferen voor die ene baan?
Is er niet altijd te klagen over je job?
Ik heb na lang zoeken en veel twijfelen een nieuwe
uitdaging, een nieuw job gevonden.
Moet ik iets opofferen voor die nieuwe job?
Vast en zeker, ik moet o.a. verhuizen.
Het gezellig appartementje in Roeselare waar ik nu woon,
waar ik mijn hart verloren heb, moet ik verlaten om te gaan wonen in de
omgeving van Ieper, zo’n 26 km verder en dit valt me zwaar.
In ruil krijg ik er wel een spiksplinternieuw huisje met tuin
voor, een uitgestrekt domein van wel 30 voetbalvelden groot, met alles er op en
er aan.
In ruil voor al dat moois moet ik er op toezien dat het
domein en de gebouwen er altijd piekfijn bijliggen/staan.
De onderaannemers en bezoekers er begeleid
worden.
En heel belangrijk de veiligheid van mijn werkgever, een
topindustrieel en zijn gezin gewaarborgd is en blijft.
Dus eigenlijk blijf ik een beetje “secret agent Geert”.
Hmm, veeleisend? Misschien … daarom zeg ik ook de ultieme
droombaan bestaat niet.
Een mens werkt om te leven, je leeft niet om te werken.
De perfectie bestaat niet, er zijn altijd kanttekeningen
bij.
De ultieme droombaan bestaat niet, maar wie weet bestaat er de mogelijkheid eentje te vinden die er dicht in de buurt van komt.
De ultieme droombaan bestaat niet, maar wie weet bestaat er de mogelijkheid eentje te vinden die er dicht in de buurt van komt.