Hier zit ik dan... vrijdagavond, achter pen en papier.
Mijn leven een beetje te overdenken.
Denken, niet piekeren deze keer.
Ik moet gewoon leren waarderen wat ik hebt.
Mijn kids en de meisjes, Artuur mijn kleinzoon …
Een vriendin van mij kreeg deze week te horen dat haar pa maar enkele maanden te leven heeft.
Mijn pa is nu 77 en hij is Godzijdank nog gezond, hij is nog heel actief bezig en daar moet ik dankbaar voor zijn.
Ik moet leren waarderen wat ik heb … maar toch wil ik meer.
Meer in mijn leven, meer met mijn leven.
Iets betekenen voor anderen wat ook nog eens een uitdaging is voor mij.
Ik ben een dromer, ja altijd al geweest, dromen is fijn, dromen is leuk.
Dromen over … het komt heel vaak voor in mijn blogs, dromen over de toekomst.
Hoe zal mijn leven er over enkele jaren er uitzien, zal ik hier nog op Elzenwalle werken, zal ik nog “alleen zijn”, zal ik voor mijn 50e nog een kunnen marathon lopen … zullen mijn vrienden van nu ook mijn vrienden dan zijn?
Ik weet het niet…
Ondanks dit “goed” leven voel ik me hier in Ieper soms eenzaam, ja nu ik het schrijf voel ik het weer een beetje …
Maar het opent mijn ogen weer even. Het leert me waarderen.