Steeds meer vragen mensen mij waarom ik niet meer schrijf.
Waarom mijn blog en mijn Facebook profiel er beangstigend
“onrecent” uitziet.
Sinds mijn vader midden februari overleden is verkeer ik
in een achtbaan van emoties.
Eerst was er heel kort nadien de vreugdevolle geboorte
van mijn kleindochter Ella.
Daarna werd ik al snel terug in de realiteit ondergedompeld.
Het leeghalen van het huis dat mijn moeder en vader zelf
gebouwd hebben, het verkopen kwam hard aan.
Beseffen dat er binnenkort wildvreemde mensen zullen
leven in het huis waar ik opgegroeid ben.
Het voelt aan als het definitieve afscheid van mijn pa …
Het einde van een belangrijk (groot) hoofdstuk in mijn
leven.
Het is niet dat ik bij de pakken blijf zitten, neen, dat
heeft geen enkele zin.
Het is super cliché
maar ik moet verder met mijn leven.
Ik had het er nog over met mijn pa kort voor zijn dood
dat mijn toekomst niet in het verre Ieper ligt maar in Brugge.
Onlangs heb ik beslist een eerste stap te nemen richting Brugge.
Ik ga een appartmentje kopen in het centrum van Brugge.
Een eigen stekje ver weg van de “werk beslommeringen” op
het domein in Ieper, een stap dichter bij de toekomst.