Ouder worden is overgaan van de ene naar een andere levensfase.
Meestal onopgemerkt, je voelt het pas als je terugkijkt
op de voorbije jaren.
Maar ik ben nu niet echt iemand die veel naar het
verleden terugkijkt.
Het verleden is verleden tijd, toch?
Onlangs mocht er iemand van mijn Facebook vrienden haar
49e verjaardag vieren.
Als ik haar berichten zou moeten geloven dan lijkt het
einde nabij …
Natuurlijk dramatiseer ik het verhaal, maar het is een
feit dat op een gegeven ogenblik het jeugdige enthousiasme en de honger naar
nieuwigheden en avontuur meer plaatsmaakt voor meer zingeving, streven naar
geluk en stabiliteit in het leven.
Ok, een mens wordt ouder ("daar kom ik echt niet onderuit" dixit
Ramses Shaffy), daar leg ik mij bij neer, ik heb trouwens ook geen keuze.
Ik vraag mij af of bepaalde gevoelens verminderen of erger
nog verdwijnen naarmate je ouder wordt …
"Verliefd voelen/zijn" … ik moet verdorie al heel hard
denken om te herinneren wanneer ik de laatste keer verliefd ben geweest … begin
2010 denk ik ….
Het lijkt wel een eeuwigheid geleden …