Mauwie kwam 7
jaar geleden in mijn leven op het moment dat we elkaar echt nodig hadden.
Zij had geen
thuis, doolde rond in de omgeving van "De Metro" in Wevelgem, mijn tijdelijke
werkplek.
In die periode voelde
ik mij super eenzaam en ik zat ook niet lekker in mijn vel.
Ik vond het best
gezellig, zo’n beestje in huis, Mauwie was welkom en gewenst.
In het begin was
ze schuw maar naarmate de maanden, jaren vorderen een lief en onmisbaar knuffelbeestje.
Roeselare, Ieper
en tenslotte Brugge … Mauwie volgde steeds
trouw haar baasje.
Dit voorjaar werd diabetes Mellitus (suikerziekte) vastgesteld bij haar, goed te behandelen
mits 2 inspuitingen per dag en een regelmatige controle bij de dierenarts.
De eerste
maanden ging het goed met Mauwie, de hoeveelheid insuline werd op een gegeven
moment zelfs verlaagd.
Het verblijf in
het kattenhotel tijdens mijn reis naar Borneo heeft Mauwie geen deugd gedaan,
ik kreeg een zieke en vooral gestresseerde kat terug.
Nu 2 maand later gaat het niet goed met Mauwie, haar bloedwaarden krijgen we niet onder controle, ze plast in de zetel, tapijt of gewoon voor de deur terwijl ze 3 schone kattenbakken heeft.
Op haar buikje
zijn er kale plekken en ze ziet er onverzorgd uit, terwijl ik haar iedere dag uitgebreid kam.
Zo triest als ik
haar streel en in haar lieve oogjes kijk, want nu sta ik voor de hartverscheurende
“keuze”, haar zachtjes laten inslapen of (nog) niet …