Thuis … muziek die me tot diep vanbinnen raakt, Yellow van Coldplay, maar toch … het missen van … heeft plaatsgemaakt voor realisme … alles heeft een reden …
Ik heb de
afgelopen weken veel tijd doorgebracht in het bos.
Beisbroek ligt
er prachtig bij in de winter, de in mist gehulde zon tussen de kale bomen, de
bruine en rode bladeren op de grond, de geur.
De stilte, af en
toe hoor ik een voorbij rijdende vrachtwagen op de nabij gelegen snelweg maar
daar schenk ik weinig aandacht aan.
Ik zet me op een
bankje en neem de tijd om een stukje te schrijven over heimwee. Heimwee die me
soms op zulke momenten overvalt.
Heimwee om
tijden die onherroepelijk voorbij zijn.
Heimwee om
gemiste kansen, verwaterde vriendschappen.
Mensen
die ik niet meer zie hoewel ze ooit zo belangrijk voor me waren.
Foute
beslissingen, pijn en verdriet.
Maar, en dat is
net zo typisch maar super mooi aan heimwee, vind ik, ook geluk en
tevredenheid om wat geweest is, om mooie herinneringen, om wat ik nu heb,
om wat me blij maakt.
En ook
verwachtingsvol uitkijken naar wat nog komen zal.
En beseffen dat
ik ondanks alles, ondanks de zorgen en verdriet die af toe mijn pad kruisen, ik
super gelukkig ben.
Nu ik niet meer omkijk ontdek ik steeds meer dat alles er
al is …
"Always believe that something wonderful is about to happen".
"Always believe that something wonderful is about to happen".