De tijdsgeest is ziek, erg ziek, geestesziek.
Het heeft te maken met afgebotte en verteerde normen en waarden, maar dat mag je tegenwoordig niet hardop zeggen of je wordt versleten als een zielig ouder wordende man …
Ik betrap er mezelf op dat ik mij voortdurend zou kunnen ergeren aan nieuwe feiten, maar toch mijn mond moet houden.
Zwijgen en berusten … een pak slaag krijgen en niet
gehoord geworden, een dader die meer rechten heeft dan een slachtoffer, een
slachtoffer die opeens mededader wordt.
Een dader die mogelijk vrijuit gaat …
Wat een zielige wereld waarin we leven.
Deze planeet draait niet meer, België draait al lang niet meer … ik haat “de paraplu’s" die te pas en te onpas worden opengetrokken door politici, virologen, beterweters … democratie bestaat niet meer.
Opletten wat je zegt of je wordt verweten dat je racist
bent, beter geen retributie uitschrijven aan een allochtoon want anders riskeer
je een pak slaag te krijgen.
Getto’s breiden zich uit, de “de nieuwe Belgen” verfoeien
onze normen en waarden, geen respect voor onze wetten …
Ooit geloofde ik in een
multiculturele samenleving, nu niet meer.
België is ziek en niet alleen door Covid …
Oevers zijn niet meer van deze tijd … dijkbreuken zijn schering en inslag.
Die dijkbreuken vreten de energie uit je lijf en halen je mentale gezondheid onderuit.
Echte vriendschap is zeldzaam geworden in deze egoïstische
wereld, ik geloof er in ieder geval niet meer in.
Zolang het leuk is zijn ze er, gaat het wat moeilijker dan zie, hoor, lees je ze niet meer.
Het klinkt verbitterd, het voelt ook zo aan, het
depressie spook loert om de hoek.
Ik mis de echte liefde, een soulmate, genegenheid … ga ik
nu echt alleen oud worden?
Ik zit even vastgeroest, ik ben toe aan even iets anders, afstand nemen van dit
alles.
De natuur in met Fluffy, een andere mindset ontdekken, mezelf volgen.
Mijn middelvinger opsteken naar de wereld en verder gaan met mezelf….