Als je mij vraagt welk Nederlandstalig lied ik het “mooiste aller tijden” vind zal ik zonder aarzelen Rozanne van Wim Decraene noemen.
Ik vind dit zo’n prachtig, karaktervol lied!
Mega mooi!
Wim Decraene is een persoon die mij enorm intrigeert.
Op 16-jarige leeftijd trok hij rond om te musiceren.
Zijn grote mentor was Ramses Shaffy, trouwens Wim zijn zoon heet ook Ramses.
Midden jaren 70 beleefde hij zijn top met nummers als Tim, Rozanne en enkele jaren later Kristien.
Wim leefde een teruggetrokken bestaan en raakte meer en meer verbitterd.
Op 14 september 1990 pleegde hij zelfmoord na een verbroken liefde.
Weet je nog die nacht, Rozane, dat we samen op de stoep
Dat we lachten omdat huilen zoveel meer pijn doet dan geroep
Dat we de jenever proefden bij die oude, gekke Gust
Al wisten we dat alcohol de pijn laait maar niet blust.
Ik had best iets willen schrijven op de voering van je jas
Waar je me steeds kan vinden als je zin hebt in een glas
Hoe je langs het muurtje zo binnen komt in huis
De achterdeur staat open, alleen de poes is thuis.
Weet je nog hoe ik vertelde hoe pijnlijk het afscheid is
Hoe traag een schip de kaai afvaart, hoe lang het wuiven is
Voordat het schip een stip wordt, dat helemaal verdwijnt
En hoe lang je nog zal blijven in de havenkroeg Westeind.
En toen we afscheid namen, was ik rotsentimenteel
Ik wou voor ‘t laatst met jou naar bed en God, het scheelde echt niet veel
Niemand was die nacht, Rozane, zo gek als wij, ons twee
Hoe raar het ook mag lijken, 't viel allemaal wel mee.
Toen zag ik pas dat Prinsenhof de naam was van de straat
De straat waarin je woonde, de straat met jouw gelaat
Ik herinner mij de stoepen en het schoongeveegd trottoir
De bakker met vakantie met ervoor de voddenkar.
Van wat er toen gebeurde zal niemand iets vernemen
Het was er koud, Rozane, en wij, wij zouden afscheid nemen
Er waren geen geraniums, geen straatmus was erbij
Ik had zachtjes willen huilen, maar ook dat ging voorbij.
Rozane,
Oh, Rozane,