Iedereen draagt zijn spreekwoordelijke rugzak met zich mee.
Dit werd mij onlangs opnieuw duidelijk tijdens een “gesprek” met iemand op een sociale netwerk site.
Bij de één zit er meer in de bewuste rugzak dan bij een ander.
Het is goed om op tijd en stond die rugzak te ledigen en de ballast die je niet meer nodig hebt er uit te gooien.
Ik heb al ondervonden dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan.
Soms denk ik dat ik ballast heb weggesmeten, maar na een tijd blijkt dat ipv dat de ballast uit de rugzak is verdwenen de ballast gewoon vanonder in de rugzak is beland.
De vraag die ik mij dan nu stel is hoe zorg je ervoor dat je die ballast kwijtgeraakt en dat die niet weer ergens vanonder in de rugzak beland.
Het antwoord daarop zou moeten zijn, de dingen loslaten.
Maar komt dat niet vaak neer op de zaken van je wegduwen.
Je hebt er dan een tijd geen last van, maar uiteindelijk keert dat toch steeds als een boemerang terug.
Zo blijft alles steeds een confrontatie.
Situaties van nu doen je terugdenken aan situaties van vroeger.
En meestal zijn die confrontaties niet echt aangenaam, want je herbeleeft situaties die niet al te leuk voor jezelf waren.
En het zorgt er ook voor dat je je vragen stelt over jezelf.
Vragen waar meestal op dat moment ook geen antwoord op te vinden is…