Mensen gaan tegenwoordig anders met taalgebruik om dan vroeger.
Ik noem het modern taalgebruik.
Je hebt “de sms taal”.
Iedereen sms’t er tegenwoordig om los, onder het wandelen, in de trein, bus, tijdens het boodschappen doen, op de wc … .
Idem dito voor het GSM bellen.
Vorige week stond ik in de Delhaize te wachten aan de kassa.
Enkele plaatsen voor mij stond er een vrouwtje vrolijk te telefoneren.
Toen zij aan de beurt was had ze nauwelijks iets op de band gelegd terwijl haar boodschappenkar meer dan halfvol was.
En mevrouw bleef maar “doortetteren” …
Kijk, op zo’n moment zou ik graag eens goed aan madame haar oren trekken.
Wat mij ook erg frustreert is dat sommige mensen tijdens een (serieus) gesprek opeens beginnen te tokkelen op hun GSM om een berichtje te lezen of in te tikken.
Wat mij tegenwoordig ook opvalt is dat in gesprekken, interviews of praatprogramma’s de mensen door elkaar praten, daardoor is het bijna onmogelijk om het gesprek goed te volgen.
Veel mensen willen teveel zeggen in een korte tijd, luisteren niet en laten de ander niet uitpraten.
En dan is er nog twitter, het is voor mij nog niet duidelijk hoe twitter werkt maar de politici twitteren tegenwoordig meer in de kamer dan hun werk te doen… wat zijn wij toch belangrijk…
En dan is er de mooie kant van taalgebruik…
De taal waarin mensen elkaar begrijpen, de taal die mensen bij elkaar brengt.