woensdag 8 februari 2012

Kindermond.



Zelfdoding, zelfmoord … het fascineert mij…
Niet dat ik van plan ben mezelf van kant te maken hoor.
Het intrigeert mij wat er in die mensen hun hoofd afspeelt.
Wat denken ze, wat voelen ze?
Beslissen om een einde aan je leven te maken doe je toch niet zo maar?
In het Nieuwsblad las ik een artikel over een man die zijn broer door zelfdoding verloor.
Aangrijpend vond ik de passage met zijn 6 jarig zoontje.

“Waarom ween je, papa”
“Ik heb verdriet jongen, omdat nonkel Luc er niet meer is”
“Waarom is nonkel Luc er niet?”
“Hij is dood”
“Hoe komt dat?”
“Hij heeft zichzelf gedood”
“Maar waarom dan?”
“Hij was heel verdrietig, hij kon niet meer leven, hij vond dat te moeilijk”
“Wij toch niet?”
“Neen, wij niet. Wij hebben het geluk dat we wel goed kunnen leven.”


... Sprakeloos ...