Sprookjes bestaan niet, daar ben ik nu overtuigd van.
Meer dan een maand ben ik in de hemel geweest … zielsverwanten weet je nog?
Eigenlijk schaam ik mij, waarom heb ik het zo snel van de daken geschreeuwd dat ik verliefd was.
Waarom toch? Omdat alle puzzelstukjes in elkaar pasten, dit kon gewoon niet verkeerd lopen …
Men blijft met vragen zitten, hoe kan iemand zo veranderen op een korte periode, waarom wordt ik keer op keer gekwetst door iemand die ik in vertrouwen heb genomen, triestig …
Hogere spirituele krachten nemen zogezegd over…kaarten, mediums, het universum …dat kan ik niet begrijpen, waarom luisteren mensen niet naar hun hart?
Nu is de mijne gekwetst en dat is verdomme pijnlijk…
Of ik daar lessen uit moet trekken voor de toekomst?
Nee, ik vind van niet, gewoon mezelf blijven denk ik, niet meer en niet minder.
Nu mag ik om verf om mijn slaapkamermuur opnieuw te schilderen…