Waarom ben ik toch zo complex?
Waarom maak ik me het mezelf altijd zo moeilijk?
En dan heb je zo van die dagen …
Van die dagen dat je van alles zou willen maar nergens toe komt.
Dat je wel zin hebt in iets, maar toch ook weer niet.
Van die dagen dat je teveel nadenkt over van alles en over helemaal niets.
Dat is vermoeiend, jazeker.
Buiten lijkt het wel herfst, koud, kil, nat.
Waar is toch dat warm zonnetje waar we enkele weken geleden zo konden van genieten?
Ik doe de computer aan en doe ze weer uit.
Ik lees wat in Heidi’s en Hilde’s “geef me je hand boek”.
Leg het boek weer weg.
Ik kijk naar de opgenomen voetbalwedstrijd Standard – club, het boeit me niet zo omdat een collega me eerder de uitslag verklapte, pfff…
Ik doe mijn ogen dicht, misschien doet een dutje me goed, om ze vervolgens weer te openen, nee toch maar niet… zucht...
Ik ben loom,lui …
Een mail ... slecht nieuws, alléé dat kan er nog bij ...
Einde van iets die nauwelijks begonnen is, misschien ook wel mijn fout.
Vandaag is het echt vreselijk, maar ik leg me er bij neer, het is nu eenmaal zo.
Ik heb dit nu geschreven en stop maar weer. Zucht.