We vergeten het wel eens, de dagen vliegen aan ons voorbij, en we beseffen niet vaak genoeg dat we ze nooit meer terugkrijgen.
De tijd glipt door onze handen heen.
Af en toe denk ik …stop, stop!
Maar het leven luistert niet en gaat verder en verder terwijl ik zelf geen stap vooruit kom.
Ik moet me (weer) eens herpakken ... I have to make up my mind ... wat wil ik, rekening houden met vooral mezelf… dat klinkt heel egoïstisch, maar in mijn geval realistisch…
Wordt het doorzetten of ter plaatse blijven trappelen?
Het klinkt misschien absurd maar ik twijfel over wat ik moet doen. Iedereen wilt toch vooruit?
Eigenlijk ben ik een beetje bang, bang om opnieuw met mijn gezicht tegen de muur te lopen (lees: te sukkelen).
En ondertussen gaat het leven zijn onverzettelijke gang, altijd maar verder en verder.
Tik, tak, tik, tak, time's ticking, again and again and again…
Geertje toch …