Déjà vu gevoel.

Ford Genk sluit.

Telkens er een (groot) bedrijf sluit heb ik een enorm déjà vu gevoel.

6 jaar geleden heb ik het ook meegemaakt, van heel dichtbij want ik was werknemersvertegenwoordiger.

De bijzondere ondernemingsraad, met de mededeling dat iedereen ontslagen zou worden.

Op dat moment voel je de grond onder je voeten wegzakken.

Herstructurering, ja … , maar sluiting, neen … dat had niemand verwacht.

Dan volgt het moment dat je oog in oog komt te staan met je 450 collega’s.

Ik wist dat iedereen zijn ontslag zou krijgen.

Zij wisten nog van niets … hartverscheurend was dat.

Eerst nog een PowerPoint presentatie van een half uur met cijfers en grafieken.

My God, hoeveel keer heb ik nadien gedacht waarom ik de CEO niet heb onderbroken en geroepen:
“Kom man, draai niet rond de pot en zeg het, verdomme !!! “

Samen met mij verloren op 22 juni 2006, 450 collega’s hun job …

De weken, maanden daarna hebben wij moeten “vechten voor onze brokken” want de “werkgever” gunde ons in de eerste instantie zelfs geen degelijke ontslagvergoeding.

Ik kan je zeggen mensen, dat blijft je bij.

De mededeling, de onderhandelingen en het ergste van al het verlies van mijn collega’s, ik werkte er 25 jaar, heeft me op slag 10 jaar ouder gemaakt, psychisch is dit moordend.

Ik heb zwaar in de klappen gedeeld, dat is zeker, het heeft me zelfs een ziekenhuisopname en erger gekost .

Vlaanderen gaat een hele moeilijk tijd tegemoet.

Ik vrees voor nog vele ontslagen, sluitingen, zelfs een totale recensie met daaraan gekoppeld heel veel menselijk leed.

Ik hoop echt dat ik het mis heb.