Uitgeteld.

Ik ben moe, vreselijk moe, zowel lichamelijk als geestelijk.

Geertjes hersenkronkels, dingen die me bezighouden en vooral de onverwachte last minute werk-nachtdiensten maken mij zo moe, zo ontzettend moe.
Ook het gedrag van een aantal mensen die ik "ken" maakt me moe.

Pffffff, en eigenlijk ben ik ook een beetje triest.

Ik wil zo graag “meer” in m’n leven.

Het idee dat ik de 3^e winter op rij “alleen” zal moeten doorbrengen maakt me verdrietig en ook wel een beetje bang.

Ik weet het, ik “denk” te veel en dat mag ik niet doen.

Maar vandaag … vandaag ben ik niets waard, ik ben gewoon moe, doodmoe, uitgeteld.

Straks kan ik het misschien wel terug relativeren.

En na het weekend is het vast weer anders, beter, positiever.
Ik hoop het, het moet!