Geert de blogger ...

Vorige week kreeg ik een mail van iemand met als titel:

“ “Dag blogger”, alles goed?    
We lezen tegenwoordig niet veel meer van jou, dat is jammer”

Tja … val ik daar nog wel onder, onder de noemer “blogger”?

Want van schrijven is er de laatste maanden niet veel in huis gekomen.

Het is nu niet dat ik geen behoefte heb om iets neer te pennen, integendeel.

Ik vind het eigenlijk wel jammer, want ik doe dat graag, schrijven, bloggen.

Net zoals elk kieken moet ik af en toe een ei kwijt en in mijn geval is dit door het te neer te schrijven.

Op mijn werk verloop het vlotjes, eind vorig jaar kreeg ik de tijdelijke verantwoordelijkheid over de parkeerwachters in Brugge en ik mag dit tot op heden nog altijd blijven doen.

Ik doe het graag, maar het vergt mentaal veel energie.

En soms uit zich dit naar mijn sociaal leven toe.

Af en toe heb ik echt nood om in mijn schelp te kruipen, de deur van mijn appartementje achter mij te sluiten en tot rust te komen.

En dit gaat niet altijd makkelijk, ik ben en blijf een twijfel- en piekeraar, dit hoort echt bij mij.

Ik ben wie ik ben en niemand kan daar iets aan veranderen ...

Daarom vind ik ook niet altijd de weg naar de warmte die mensen die mij liefhebben aanbieden en dat maakt anderen soms verdrietig.
Soms ben ik een raar beestje, een heel raar beestje.