Twee minuten na
elf, twaalf februari, vandaag 2 jaar geleden overleed mijn papa.
De (zijn) klok in de bureau doet mij bijna dagelijks
herinneren aan hem … mijn beste vriend, de enige vriend die ik had.
Nooit vergeet ik die bange blik in zijn ogen toen de
dokters hem vertelden dat hij verschillende zware infarcten had gehad.
Hij was niet klaar om te sterven, hij was bang om te
sterven…
Twee dagen later, twee
minuten na elf klopte zijn hart voor de laatste keer.
Ik zie het nog voor me, getrokken gezicht, gebalde
vuisten …
Twee minuten na
elf, AZ Sint-Jan Brugge, kamer 460, toevallig … het nummer van zijn huis
die hij grotendeels zelf gebouwd heeft.
Die maand droeg de perenboom bij hem thuis geen bloesems
meer en stierf, toevallig …
Toevallig … begon de klok te slaan toen ik de/zijn klok
meenam in mijn auto, de klok was al maanden niet meer in werking … toevallig …
Ik mis je beste vriend!