Het traditioneel dipje na een verre reis is dit keer uitgebleven.
Misschien heeft het te maken met de mooie nazomer die we hier
in Vlaanderen mochten beleven.
Ook het feit dat ik in Indonesië opnieuw mijn grenzen heb
kunnen verleggen en vooral heel goed heb kunnen nadenken over mezelf en hoe ik de
toekomst zie.
Af en toe krijg ik te horen van mensen dat zij mij
bewonderen dat ik dit helemaal alleen heb ondernomen.
Zij denken dat ik heel stoer ben en bijna nergens bang
voor ben …
Vergeet het! Ik heb verschillende momenten gehad dat ik
bijna “in mijn broek scheet” van angst.
Het onbekende, de chaos opzoeken is nu net iets wat
iemand met asperger niet doet.
Maar als ik op reis ga heb ik de drang mezelf iets te
bewijzen en steeds meer kruisjes te willen plaatsen op mijn ondertussen
uitgebreide bucket list.
Een kleine maand later kom ik dan thuis in mijn veilige
cocon, mijn eigen gestructureerd wereldje waar ik mij goed in voel en dan denk
ik bij mezelf …
OMG Geert, hoe heb jij dit voor elkaar gekregen?