Vriendschap is heilig, halleluja!

Ik las in een artikel “hoe ouder we worden hoe meer sociale contacten we hebben”.

Bwaa, kweetniet … niet in mijn geval alleszins.

Ik moet mezelf soms dwingen om het huis uit te komen (die cocon weetjewel).
Maar eens ik dan “buiten” ben dan kan ik er in veel gevallen ook van genieten.

Er zijn vrienden, kennissen en ja … er bestaan ook Facebook vrienden …

Echte vrienden kan ik in mijn geval op 1 hand tellen, ik heb een aantal leuke kennissen en dan heb ik nog 217 Facebook vrienden…

Facebook is voor mij hoofdzakelijk virtuele “vriendschap”, ik schrijf of antwoord op een bericht wanneer ik er zin in hebt, wanneer het mij uitkomt.

Ik moet eerlijk toegeven dat er wel een paar lieve mensen tussen zitten die ik graag wat beter zou willen leren kennen maar daar is er niet altijd de mogelijkheid toe.

Waar ligt de grens vriendschap/kennissen?

Wat vriendschap betreft ben ik enorm selectief geworden.

Ik voel heel snel aan of iemand mijn vriendschap wel waard is.

Vertrouwen, eerlijkheid, wat inlevingsvermogen dat is voor mij zeker een “thermometer”.

Ik heb veel geleerd over vriendschap de afgelopen jaren, ik stel mij regelmatig de vraag, wil ik echt wel energie steken in een bepaalde vriendschap?

ik denk bij mezelf wat levert het mij op? Dat klinkt heel egoïstisch maar het is zo.

Krijg ik energie van deze persoon of voel ik mij leeggezogen als we elkaar gesproken/ontmoet hebben?

Vriendschap is nemen en geven en dit moet echt niet evenredig verdeeld te zijn.

Vriendschap is mijn basis voor een gelukkig leven, vriendschap is heilig, halleluja!