“Je moet gewoon jezelf zijn, dan komt het wel goed”.
Dat zeggen mensen wanneer je in een situatie terecht komt
waar je jezelf onzeker voelt.
Dus “gewoon” jezelf zijn …
Nu heb ik altijd al het gevoel gehad dat ik dit niet “gewoon”
even doe.
Sommige mensen transformeren zichzelf in een sprekende kameleon
afgestemd op de soorten mensen/karakters zij voor zich hebben.
Ik niet … voel ik geen positieve energie vanuit “de
andere kant” dan voelt het niet lekker bij mij of erger nog, dan klap ik dicht.
Waarom zou ik me anders gedragen, niet mezelf zijn?
Door niet mezelf te zijn trek ik de voor mij
verkeerde mensen aan, toch?
Of omgekeerd, door mezelf te zijn trek ik de
mensen aan die bij mij passen en dat is toch de bedoeling als je al zolang single
bent.
En als ik dan (soms heel onverwacht) warme mensen ontmoet
voelt het goed en dat maakt mij gelukkig.