Iemand zei me vorige week “jij doet dat toch zo goed alleen”.
“Dat heb je allemaal zelf gedaan, niets van gedeeltelijke
verantwoordelijkheid, je hebt alles zelf beslist”.
Het is wel fijn om een compliment te krijgen maar je beseft
ook dat het niet altijd zo leuk is zoals mensen wel denken/vermoeden.
Ik leef met een dikke laag onzekerheid en kwetsbaarheid
en dan is het normaal dat je af en toe “op je bek gaat”.
Ik bezit een flinke dosis mensenkennis en soms laat die mij
in de steek, die antennes draaien wel eens de verkeerde kant op en dan loopt
het wel eens mis wanneer het blijkt dat ik mij opnieuw zwaar vergist heb in
bepaalde mensen.
Gebeurtenissen die mij duwen in een soort “egelstelling” die het mij nog moeilijker
maakt contact te leggen met mensen, mensen te vertrouwen.
Ik ben graag alleen, echt waar!
Sommige mensen kunnen dat niet en moeten altijd wel
iemand in de buurt hebben, ik niet!
Op mijn eentje iets ondernemen zoals reizen met Fluffy
heeft me enorm veel voldoening en brengt me rust.
Doen en laten wat ik wil, fantastisch toch?
Dit betekent niet dat mijn geest gesloten is, absoluut
niet, integendeel, ik kan genieten van het gezelschap van anderen.
Ik hoop ooit die ene soulmate te mogen ontmoeten die
voldoende empathisch vermogen bezit en die mij nog gelukkiger kan maken dan dat
ik nu al ben en omgekeerd ook natuurlijk.
Maar ik lig er niet wakker van, integendeel, komt het
niet, dan is dat maar zo, Mauwie, Fluffy en ik zijn samen gelukkig!