We zijn geëvolueerd naar een maatschappij waar iedereen meer aandacht wilt, mensen willen steeds meer in de picture komen.
Sociale media is
een platform waar sommige mensen zich schaamteloos etaleren.
Je laat zien op
Facebook, Instagram wat voor geweldigs je nu weer gedaan, gezien, ontdekt of
geschreven hebt …
Wees nu eens
eerlijk, bijna niemand gaat enthousiast reageren of jou bericht “liken” als er
nooit iets spannends gebeurt in jou leven.
Ik moet eerlijk
toegeven, ook ik zoek soms naar die virtuele aandacht...
Maar aan de andere kant deel ik ook graag wat me gelukkig maakt, waar ik over nadenk, waarover ik soms kan piekeren.
Maar aan de andere kant deel ik ook graag wat me gelukkig maakt, waar ik over nadenk, waarover ik soms kan piekeren.
En ik lees graag
hoe bepaalde mensen staan in het leven, beide voetjes op de grond, anderen soms
diep ongelukkig.
Aandacht in het
“echte leven” (real life) is schaars geworden, men vraagt wel hoe het gaat,
maar eigenlijk zijn ze niet echt geïnteresseerd in het antwoord.
Men vermijdt je
als het te zwaar en moeilijk wordt.
Bij sommige mensen moet het altijd leuk zijn en bij de minste negativiteit haken ze af.
Bij sommige mensen moet het altijd leuk zijn en bij de minste negativiteit haken ze af.
Het leven is
niet altijd rozengeur en maneschijn …
Ik mis echte
aandacht in de maatschappij, waarbij we oprecht luisteren naar wat de ander te
vertellen heeft.
Diepzinnige
gesprekken, wie geeft, ontvangt.
“Neem het leven
vaker met een korreltje aandacht” las ik onlangs …
