Geloven jullie in vriendschap? Echte vriendschap van
gewapend beton?
Ik stelde mezelf onlangs deze vraag: aan hoeveel mensen
kan ik mijn diepste gedachten kwijt zonder daarbij echt te moeten nadenken…
ik ben daar eerlijk in, ik heb zelden het gevoel heb dat
ik echt iemand in vertrouwen kan nemen, weinig mensen ontmoet waar ik me echt
goed bij voel …
Sommige mensen hebben behoefte aan een grote sociale
(vrienden) kring om zich heen, anderen niet.
Vriendschap is vanzelfsprekend wederzijds maar het niveau
van de dingen die je met elkaar deelt kan verschillend zijn, het kan bijzonder pijnlijk
zijn als plots één persoon de vriendschap tussen jullie op een andere manier
aanvoelt…
En dan heb ik het nog niet over de zogenaamde eeuwige,
onvoorwaardelijke, onverwoestbare liefde.
Daar geloof ik echt niet meer in …
Ook in mijn omgeving merk ik op dat liefde een kunst is
dat steeds minder mensen beheersen… triest …
Mensen hebben steeds minder empathie, ze zijn opgejaagd,
hebben weinig tijd om naar iemand te luisteren, hun eigen wereldje primeert.
Ja, momenteel ontgoocheld de mensheid mij mateloos, de
onverschilligheid, het groeiend egoïsme, de verzuurde maatschappij, het gebrek aan respect voor de
medemens, de natuur.
Maar ondanks deze gedachten ga ik gewoon door gelukkig
met mezelf te zijn, een goede ingesteldheid toch?
Ik kijk nu vooral uit naar mijn eerste Fluffy uitstap dit
jaar, begin februari richting Ardennen.
Op het werk loopt alles “op rolletjes”, mijn verantwoordelijken
in Brussel laten hun appreciatie blijken.
Midden volgende maand volgen nog 2 opleidingsdagen in
Diegem en dan is het team Brugge volledig in mijn handen.
Ik ga verder, “mijn ene voet op het gaspedaal, de andere
voet op de rem”.
Het leven is wat je er van maakt ….