De onzichtbare vijand woekert verder, de wolf in schaapskleren, gretig op zoek naar nieuwe slachtoffers …
Veel mensen lijken niet te beseffen hoe
erg deze pandemie wel is.
Ik merk op dat vooral jonge mensen eigenwijs,
hardleers, egoïstisch reageren.
Ze zien deze periode als een soort
verlengd betaald verlof, “who cares”, het zijn toch vooral oudere mensen die ziek worden van het griepje …
Ik zie de (nabije) toekomst bijzonder somber
in, een nieuwe tsunami van besmettingen/doden wacht ons mogelijk over enkele weken
omdat we veel te laks omspringen met de ons opgelegde maatregelen.
Een volledige strenge lockdown had gemoeten.
Een volledige strenge lockdown had gemoeten.
Het “Covid beest” beheerst mijn gedachten,
het feit dat ik alleen ben, veel op sociale media vertoef voedt alleen maar de
angst.
Soms gaan mijn gedachten naar de vele mensen
die nu vechten voor hun leven, alleen, helemaal alleen …
Er is toch niets erger dan in eenzaamheid te moeten sterven?
Er is toch niets erger dan in eenzaamheid te moeten sterven?